Ο μαγικός κόσμος της ζωής

Πολλές φορές η επαγγελματική καριέρα και οι σπουδές, είναι περιπλανήσεις που σε βοηθούν να καταλάβεις καλύτερα τα περιβάλλοντα και τους ανθρώπους που επιλέγεις να αφοσιωθείς, να προσφέρεις αλλά και να πάρεις τη χαρά της αποδοχής και της καταξίωσης.

Με λένε Μίνα Διαμαντοπούλου, σπούδασα Διοίκηση Επιχειρήσεων και συνέχισα μ’ ένα μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Εκπαιδευτικών Μονάδων. Ωστόσο πιστεύω ότι οι σπουδές, πέρα από την πολύτιμη γνώση, είναι μόνο ένα εφόδιο που σου προσφέρει μια κάποια διευκόλυνση στην εύρεση εργασίας. Το δικό μου Πανεπιστήμιο ήταν οι άνθρωποι, που συνάντησα, η αληθινή εξέλιξή μου πραγματοποιήθηκε μέσα από την καθημερινή επαφή μου με τα παιδιά και τους γονείς τους.

Ο σημαντικότερος εργοδότης, επιστήμονας και άνθρωπος που γνώρισα ήταν η Τόνυ Ευαγγελοπούλου, όπου και ξεκίνησα τα πρώτα επαγγελματικά μου βήματα στο μικρό, οικογενειακό σχολείο της.

Η αγάπη, ο αλληλοσεβασμός, η αλήθεια των σχέσεων, η εξέλιξη, η μάθηση είναι μόνο μερικά από τα δώρα της Τόνυς. Αργότερα, συμμετείχε στην ίδρυση του κέντρου Tomatis, στην Ελλάδα. Η μέθοδος Tomatis είναι μία από τις πιο καινοτόμες και προηγμένες τεχνολογικά μεθόδους, που συμβάλλει στη βελτίωση της λειτουργίας του εγκεφάλου (μαθησιακές δυσκολίες, κ.α) και απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες. Όμως, όπως συμβαίνει και με τα αγαπημένα μας παραμύθια έτσι κι αυτό το όμορφο περιβάλλον, για μικρούς και μεγάλους, έλαβε τέλος όταν τη θέση του σχολείου την πήρε μια ογκώδης, θεόρατη πολυκατοικία.

Η επαγγελματική μου περιπλάνηση μόλις είχε ξεκινήσει μόνο που τώρα άρχιζε κάτι διαφορετικό. Το δεύτερο σχολείο της καριέρας μου ήταν ένα πρωτοκλασάτο, άρτια δομημένο σχολείο με πολλά βραβεία επιχειρηματικότητας και ISO. Η εκπαίδευση πρωτοποριακή και τα καινοτόμα προγράμματα διαδέχονταν συχνά το ένα το άλλο με επιτυχία. Όμως οι εναλλαγές των πεποιθήσεων αλλά και των χαρακτήρων των ανθρώπων, πολλές φορές κούραζαν τη ψυχή και το πνεύμα. Θα μπορούσα, μάλιστα να το παρομοιάσω με το «δάσος του αναπάντεχου», όπως γράφω σ’ ένα άλλο παραμυθάκι μου. Τα παιδιά και οι γονείς, σταθερές αξίες, που επικεντρώθηκα σ’ αυτές με αφοσίωση, χαρά και αγάπη.
Κι όταν οι τίτλοι τέλους έπεσαν γι’αυτό το ιστορικό σχολείο, τότε η προσφορά ορφάνεφε, η ελπίδα κρύφτηκε φοβισμένη και η δημιουργία αναζήτηση νέους δρόμους αισιοδοξίας και εμπιστοσύνης.

Θα ήθελα, επίσης να γνωρίζετε, ότι όλα αυτά, που πρόκειται να διαβάσετε τώρα και στο μέλλον θα περιέχουν αληθινά, μικρά ή μεγάλα περιστατικά τόσο από την πορεία μου δίπλα στα παιδιά όσο και από τις γνώσεις μου και τη βιβλιογραφία, που μου κληροδότησε η μέντοράς μου Τόνυ Ευαγγελοπούλου.